Vive la France!

Advertisements

Alles is patat!

“Maar ga je niet enorm eenzaam zijn?” Was een veel gestelde vraag als ik in Nederland tegen mensen vertelde over mijn plan. En nu nog wanneer ik mensen onderweg spreek krijg ik die vraag. Mijn antwoord is nu steevast: “Nee, ik ontmoet jou nu toch ook.”

Al is dit een solo-trip, ik ben zelden echt alleen. Zelfs als ik ervan uitga dat ik op een plek alleen zal zijn dan ontmoet ik er mensen. En je ontmoet de leukste mensen op de meest onverwachte momenten. Zo was ik van plan om na Gent een nachtje door te brengen in mijn tent. Met het idee van dan sjouw ik dat ding tenminste niet voor niks mee. Mijn route langs de Schelde zou mij leiden tot Zingem, waar een bivakeerplek is om legaal wild te kamperen. Onderweg sloeg mijn fantasie een beetje op hol toen ik aan het idee dacht dat ik daar in the middle of nowhere helemaal alleen in het pikkedonker zou liggen. Scenes uit horrorfilms flitsen natuurlijk al voorbij. Uiteindelijk had ik me geheel voorbereid op het alleen zijn en kon het me ook niets meer schelen, wat kan er nou eigenlijk gebeuren?

Heel veel dus. Alleen maar positieve dingen, want toen ik op de plek aankwam rond 20.30 uur zat er al een hele groep Belgische jongeren rond en kampvuur. Een kampvuur jongens! Hoefde ik lekker niet zelf te klooien om iets aan te steken. Na een snelle kennismaking met onder andere Tesla, Thundertits en Bambi ging het al snel over de taalbarrière, of eigenlijk het gebrek daaraan, want zoals Tesla het filosofisch omschreef: “Het klopt niet met het verstand, dat twee mensen uit twee verschillende landen en een andere taal elkaar toch kunnen verstaan. Tijdens de korte tijd die ik in België heb doorgebracht heb ik van verschillende mensen al wat Vlaams opgepikt.

Een greep uit de woorden die ik heb geleerd: stappen is lopen en lopen is rennen. Dus elke keer als ik hier vertel dat ik vanuit Nederland ben komen lopen, dan zien zij me dus al rennend gaan met die backpack. Een overhemd is een hemd en een hemd is en onderlijfje, wat ze zelf een raar woord vinden aangezien je het over je lijf heen trekt. En alles is patat! Aardappels zijn patat en ook aardappelpuree kan patat zijn, zelfs een mep op je hoofd kan een patat zijn, maar patat is dan weer friet. Een kamer is een kot, hesp is boterhammenworst en poepen? Dat is neuken. Zo zie je maar ik ben al aardig ingeburgerd bij onze zuiderburen. Als het ook zo gaat in Frankrijk dan heb ik toch zeker niks te vrezen.

Salut!

Elke dag is zondag.

Als je bij de kassa in de Albert Heijn staat en de mensen om je heen hebben het over fleskes wijn en groentjes voor bij het avondeten dan weet je dat je officieel in het buitenland bent.
België. Het land waar Het Goede Doel over zong (en het lied dat ik sinds ik de grens over stapte niet meer uit mijn hoofd krijg). Ik ben er! Na 125 km lopen ben ik van plan om samen met mijn trots verworven blaren wat dagen rust te nemen in Antwerpen.
Nu ik zo door de stad loop kan ik een heel gelukzalig gevoel niet van mij afschudden en loop ik met een big smile door de straten; door de gedachte dat ik van thuis ben komen lopen. Het klinkt onwerkelijk, het lijkt onwerkelijk, maat het is potverdorie de realiteit. Grappig dat het al zo lang geleden lijkt, omdat ik nu al moeite heb met het onthouden van welke dag het nou precies is. Want elke dag is een zondag. Maar ik ben pas een week op pad. Of om het nog onwerkelijker te maken…ik ben al een week dakloos.

12 oktober 2015, 

De dag dat ik de deur achter mijn derrière dichttrok en daarna heerlijk ongegeneerd heb staan janken. Wel van vreugde hoor, want het avontuur begon! En wat voor een avontuur. Een totaal ander leven. Het voelt steeds echter, zeker nu ik mijn best moet doen om mensen te verstaan. Het voelt ook soms onzeker, maar meestal voelt het enorm vrij.

En wanneer je dan ook nog eens een stel in het Duits de weg wijst in een stad waar je zelf voor de tweede keer bent, dan voel je je echt: een wereldburger.  

De jongen die naar Barcelona wilde lopen.

Mijn eerste blog! Na jaren roepen dat ik graag de wereld wil gaan zien. Hoeveel mensen zullen ondertussen wel niet hebben gedacht: “Ja hoor, je gaat toch nooit.” Dus wie had gedacht dat ik eindelijk die stap zou zetten om daadwerkelijk op reis te gaan. En wat voor een stap! Maandag letterlijk mijn eerste stappen gezet richting mijn einddoel: Barcelona.

Nadat ik mijn straat voorgoed uitliep, voelde ik even niks. Mijn gedachten waren letterlijk blanco. De reis ging nu gewoon echt beginnen. 
Vanuit Spijkenisse liep ik samen met Jasmijn de eerste paar kilometers. Net buiten de stad waar ik heel mijn leven heb gewoond kom ik al op plekken waar ik nog nooit was geweest. En waar de tijd stil lijkt te hebben gestaan. Oude vrouwtjes met opgestoken haar en rokken tot ver over de knie. De geplande route had al snel een obstakel, want daar waar we immer gerade aus moeten, kunnen we immer gerade omlopen. De gehele weg is weg. Maar gelukkig kickt mijn oer richtingsgevoel in en lopen we in een keer goed. In principe komt alles goed, zolang ik maar mijn kompas naar het zuiden volg. Hoe moeilijk kan het zijn!

Na twee uurtjes neem ik afscheid van mijn metgezel. Vanaf nu doe ik het alleen…

Maar ik ben nooit echt alleen. De eerste twee dagen zit er nu al op. En de eerste nachten kon ik bij familie terecht. Superfijn, maar daardoor voelt het nog niet alsof ik echt weg ben. Het voelt alsof ik elk moment weer naar huis ga, maar dat ga ik lekker niet!
Elke dag wil ik zo’n 20 kilometer te voet afleggen. Natuurlijk zei dat stemmetje in mijn hoofd de eerste dag al: “Nee joh, laten we meteen lekker 36 km doen.” 

En die heb ik aardig gevoeld. De eerste pijnkreten kwamen al uit mijn longen geperst, want die laatste 10 kilometer waren zwaar. Zeker wanneer je de zon al onder ziet gaan. Maar wat een uitdaging en ik heb deze overwonnen! 

Het mooie aan dit verhaal is dat ik niet 1 maar 2 mensen heb mogen afwijzen die mij spontaan een lift met de auto wilde geven. Afgewezen, omdat ik graag alles lopend wil afleggen: van Spijkenisse naar Barcelona en ik ga het doen. Dikke punt!