Pardon my French.

Was het in het vorige land nog het nummer “België” dat ik niet uit mijn kop kon krijgen, hier in Frankrijk is het de mega tophit “Comment ca va?”. Daarnaast start er na elke begroeting een filmpje in mijn hoofd met daarop de “Bonjour!, Bonjour!, Bonjour!” scene uit Disney’s Belle en het Beest. Deze stemt me dan nog vrolijk.

Al die Franse lyrics zijn eigenlijk een goed teken. Het houdt in dat mijn hersenen bezig zijn met alles om te zetten in het Frans. Op een gegeven moment is “Je me suis perdu.” (Ik ben verdwaald.) niet meer voldoende. En als je alleen deux croissants kunt bestellen dan komen die op een gegeven moment je neus uit.

Dus ben ik me maar wat meer gaan focussen op de taal. In principe is Frans een mooie taal. Want wanneer je een willekeurige zin romantisch kan laten klinken dan mag je toch wel spreken van een mooie taal. Rue des trois croissants klinkt toch als heel iets anders dan drie halvemaantjes straat. Helaas heeft deze taal uitzondering op uitzondering in de grammaticale regels, dat wanneer ik om uitleg hierover vraag, mijn host toch even goed moet nadenken en het soms zelf ook niet meer snapt.

Het verblijven bij een gezin met jonge kinderen brengt wel vele voordelen met zich mee, wanneer je een taal leert. Ik luister naar de gesprekken die Marie met haar jonge dochter voert zodra zij samen spelen en als Oma op bezoek is leest ze ons verhaaltjes voor. Op die manier leer ik de taal zoals een kind dat doet.
Lezen en schrijven in het Frans vormen op dit moment niet een heel groot probleem meer. In drie weken tijd heb ik heel wat geleerd. Veel kun je uit de context halen en woorden die ik niet ken zoek ik op.
Morgen vertrekken we naar familie van het gezin waar ik verblijf om daar Kerstmis te vieren en ik geloof niet dat ze daar zitten te wachten om tijdens het Kerstdiner de gesprekken voor me uit te typen. Conversaties blijven lastig. Ik moet zoeken naar woorden en versta niet alles, omdat men te snel praat. Vaak denk ik “Leer verdomme toch eens wat Engels!” Het ziet er naar uit dat ik de komende dagen echt alleen Frans moet gaan praten. Het wordt lastig, maar niet onmogelijk.
Ik heb onderweg al gemerkt dat lichaamstaal heel belangrijk is en het helpt om op gelaatsuitdrukkingen te letten en natuurlijk op de juiste momenten mee te lachen. En die Fransen denken dat je dan hun hele taal begrijpt, ondertussen leer ik de baby stiekem Nederlands. 

Advertisements

Winter is coming.

Het is al een tijdje geleden dat ik iets heb geschreven. Misschien zijn er mensen die nu denken, oh hij zit ondertussen al weer thuis. Geen zorgen, bij deze wil ik even laten weten dat ik nog niet heb opgegeven. Ik ben nog steeds op reis. Al is het reisaspect op dit moment even anders.

Ik verblijf bij Jean-Marc en Marie in Meung-Sur-Loire, net voorbij Orléans. Zij zijn in 2,5 jaar op de fiets de hele wereld over gegaan. In eerste instantie zou ik voor twee nachten bij hen en hun twee jonge kinderen verblijven, maar zij boden me aan om tot januari te blijven. Of eigenlijk zo lang als ik wil. Dit was voor hen de manier om de gastvrijheid terug te geven, die zij tijdens hun reis hadden mogen ontvangen.
Aangezien Kerst eraan komt, leek het me super leuk om te zien hoe een Franse familie dit viert en heb ik besloten om te blijven. Dit is nu twee weken geleden. Dit houdt dus in dat ik een hele maand niet zal reizen. Iets waar ik lang over na heb moeten denken, en soms even over twijfel. Want ik mis het lopen. Gelukkig is het een mooie omgeving en kan ik genoeg wandelingen blijven maken.

De beslissing om langer op een plek te blijven is een juiste. Ik krijg de tijd om te rusten, wat meer Frans te leren, een hut te bouwen en ook nieuwe mensen ontmoeten doe ik hier nog steeds. Dit huis is een komen en gaan van familie, vrienden en reizigers. Een gezin uit Duitsland, een reiziger uit Brazilië en een van mijn nieuwe vrienden uit Orléans. Oma, collegae en buren. Ondertussen ken ik ook de bakker en ligt het brood dat ik elke dag kom halen al praktisch voor me klaar.
Verder leer ik nog steeds nieuwe dingen: ik ben nu een meester in het maken van quiche en jam. En we wisselen veel cultuur uit. Al vonden ze het nog steeds raar om snoep en chocolade in hun schoen te vinden.

Daarnaast heb ik hier mijn tweede ‘Happy Travelday’ gevierd. Deze dag vier ik voortaan elke 12de van een maand. Dat houdt in dat ik nu twee maanden van huis ben. Het voelt alsof ik heel ver weg ben, maar in werkelijkheid ben ik, als ik de trein pak, met een dag weer thuis…toch heb ik al zo’n 800 km gelopen. Dus heb ik die paar weken rust wel mooi verdient.

PS. Bij deze wil ik graag alle mensen bedanken die dit Franse gezin onderdak hebben geboden tijdens hun reis.