Soms kun je dingen beter achterlaten.

Van de vele kilometers die ik onderhand heb afgelegd waren dit toch wel de meest zware. En ik heb moeilijke momenten gehad, tot aan het punt van opgeven toe.

Ik vergeet het nooit meer, want dat punt is zo belangrijk geweest voor de rest van mijn reis. Het was in de derde week, net aangekomen in Frankrijk. En ik wilde keihard opgeven! Naar huis, niet meer lopen. Ik liep en liep en liep zo de duisternis in. Frankrijk zonder avondlicht. Je ziet geen reet en je struikelt over elke steen. Geen mensen om je heen om de taal die je niet spreekt mee te spreken. Moe, versleten, uitgeput en geen plek om te slapen. Geen bos, alleen maar weiland. Ik zit in het midden van een veld, afvragend waarom ik dit doe.
Dan zet de storm op. “Ik wil naar huis, naar bed, naar Vos. Ik ga naar huis. Ik ga nu gewoon naar huis! Nu!”
“Ja, als je dan naar huis wil, zul je toch eerst naar een busstation moeten lopen, of een treinstation, of een vliegveld! Dus lopen maar!” Ik loop door en vind uiteindelijk een plek om mijn tent op te zetten om de volgende dag te genieten van een perfecte zonsopkomst. De storm is gaan liggen. “Naar huis? Nooit!”

Vanaf dat moment loop ik zo naar Parijs, Orleans, Bordeaux, over de Pyreneeën naar Pamplona, Leon en Santiago de Compostela.
Maar nu naar Porto lopen, dat is zwaar. Snoeihete zon en constant de opmerking “Je gaat de verkeerde kant uit, Santiago is daar!” Na de derde “grap” moet je je inhouden om de tegemoetkomende pelgrim niet de afgrond in te duwen.
Je begrijpt dat de greppels vanaf de grens tot aan Porto nu gevuld zijn met pelgrims. Elke dag moet je hetzelfde verhaal vertellen, maar je hebt niet echt de tijd om te binden. Het is een paradox. Je loopt alleen, maar toch vind je nooit de tijd om echt even alleen te zijn. Daarbij ben ik een aantal dagen ziek, maar loop ik door, want dan voel ik me goed.

Deze weg is zwaar, lichamelijk en geestelijk. De motivatie zakt. En als laatste punt zijn er ook weer allemaal dingen mijn backpack ingeslopen. Dus denk ik terug aan dat ene moment, daar in het veld ergens in Frankrijk, daar liet ik de gedachte aan opgeven achter. En die mag daar lekker blijven.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s