Naar huis.

“En ga je dan ook lopend weer naar huis?” Er is natuurlijk maar één correct antwoord op een vraag als deze. “Naar huis?!” Op dit moment ben ik gewoon nog op de heenreis. Dus nadenken over een terugreis dat doe ik nog niet.

Inmiddels ben ik al 8 maanden op pad. (Het is alweer Happy Travel Day.) Ik weet nog wat ik dacht over de verhalen van mensen die een jaar, twee jaar of langer van huis waren. Een jaar? Dat is lang! En nu merk ik dat een jaar lang niet genoeg is.
Tijd is heel anders dan thuis. Thuis is alles op tijd. Je staat op als de wekker gaat. Je moet op een bepaalde tijd beginnen op je werk. Om 12.00 uur is het een keertje lunchpauze en om 18.30 ga je nog even lekker sporten, zodat je om 20.00 precies op tijd thuis bent voor GTST. Hier bestaat tijd uit: “Goh, ik heb best honger ik ga eens iets eten” en “Welke dag is het nou precies?” Een jaar? Dat is niks!

Maar aangezien ik elke dag uren loop heb ik dus ook uren om na te denken, dus ook over die eventuele thuiskomst. Nu zag ik steeds meer berichten voorbijkomen, of ze vallen me nu gewoon heel erg op, over mensen en hun probleem met de thuiskomst. Na maanden van reizen moet je opeens weer in een “gewoon” leven passen, maar jij bent niet “gewoon” meer, want de reis heeft jouw leven veranderd. Thuiskomen is dus een hel, blijf maar liever weg.

Ik moet eerlijk zeggen, ik heb mij ook zorgen gemaakt over die thuiskomst. Wat als mijn vrienden en ik te veel uit elkaar gegroeid zijn. Wat als ik een vreemde voor familie ben? (nu vinden ze me toch al aardig vreemd, daar niet van) Wat als Vos me niet meer herkent? Wat als, wat als. Maar weet je? Ik ben veranderd. Mijn hele leven is nu anders. Thuis sliep ik altijd graag in mijn eigen bed en nu leg ik mijn hoofd elke nacht ergens anders te rusten. Thuis hield ik graag orde en nu weet ik niet eens waar ik morgen ben. Thuis sprak ik niet graag met nieuwe mensen en nu is elke persoon een instant nieuwe vriend. Thuis is mijn huis niet meer daar woont nu iemand anders. Ik ben veranderd en dat is oké.

Ik heb mij zorgen gemaakt, maar nu kijk ik uit naar die thuiskomst. Het is namelijk iets positiefs. Dan kan ik mijn vrienden en familie zien. En Vos natuurlijk. Ik mag met hen delen wat ik heb geleerd. Ik snap eerlijk gezegd niet waar ik bang voor moet zijn en ik snap ook niet dat ik deze reis zo lang heb uitgesteld. Want een belangrijk ding wat ik geleerd heb: Thuis is overal.
Dus mocht thuis niet thuis voelen, dan pak ik gewoon mijn tas weer in.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s