The Walking Dead.

Ik ben omsingeld. Ze zijn echt overal. Als een scene uit The Walking Dead kom ik er alleen ongezien voorbij door te doen alsof ik één van hen ben. Dus houd ik mijn blik strak op mijn scherm gericht.

De hoek om, het plein op. Een muur van mensen. Een horde “walkers”. Er komen er meer uit alle hoeken en gaten. Single, stelletjes, groepen.
Ik wist het. Ik had de grote stad moeten vermijden, want daar zitten de meeste. Ik begin me af te vragen of dit dan het begin van het einde is. De voorspelde apocalypse in ons digitale tijdperk. Zou het overal op de planeet hetzelfde zijn? Ik vrees het ergste. Mocht dit dan het einde zijn dan sterf ik met de wetenschap dat ik mijn droom heb waargemaakt. Ik sterf gelukkig.

Ik schrik wakker uit gedachte. Nee, dit kan niet het einde zijn. Ik ben nog niet in Barcelona! Ik weiger om te veranderen in een zombie! Het enige wat ik moet doen is een afleidingsmanoeuvre bedenken.

Ik schreeuw keihard Pikachu en wijs naar een straat links van mij.
Het plein is leeg. Ik kan veilig veder. 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s